غیرت دینی- جلسه ششم- محرم ۱۴۰۴

برای تقویت غیرت دینی که نشانه‌های آن شامل تولی و تبری، امر به معروف و نهی از منکر و بدعت‌ستیزی است، سه گام اصلی وجود دارد؛ شناخت، گرایش و نهایتاً رفتار.

معرفت عمیق و دقیق: این به معنای درکی فراتر از شناخت شناسنامه‌ای یا وراثتی است.

شناخت کل دین: دین باید به عنوان یک مجموعه کامل شناخته شود، نه با نگاه گزینشی و پذیرش برخی بخش‌ها و رد بخش‌های دیگر.

آثار شناخت: این شناخت منجر به شکرگزاری برای نعمت دین و هدایت الهی، نیفتادن در شبهات و تردیدها، و خودداری از افراط و تفریط در امور دینی می‌شود.

غیرت دینی در چهار حوزه تأثیرگذار است: اعتقادی (حفظ دین)، سیاسی (حفظ نظام و حکومت دینی)، اجتماعی و فرهنگی (حفظ ارزش‌ها و سنت‌ها) و اقتصادی (رفع فقر و نابرابری). برای مثال غیرت دینی شهید نواب صفوی (رحمة‌الله‌علیه)، یاسر عرفات را به مبارزه وا داشت.

بی‌غیرتی دینی چهار پیامد دارد؛ مغضوب خداوند واقع‌ شدن، آسیب‌دیدن ارزش‌ها، خواری و ذلت و تسهیل نفوذ دشمن.

بعد از شناخت، باید میل و رغبت به غیرت دینی ایجاد شود. مهم‌ترین جنبه این گرایش، تکلیف‌گرایی است؛ یعنی تمرکز بر انجام وظیفه و عمل صالح، بدون اینکه نتیجه ظاهری دنیوی معیار موفقیت یا شکست باشد. این نگاه باعث می‌شود مؤمن هرگز احساس شکست نکند؛ زیرا معیار الهی بر اساس عمل و نیت است، نه دستاوردهای مادی.

در مجموع شناخت عمیق و کامل دین و آثار غیرت و بی‌غیرتی، در کنار گرایش به انجام تکلیف الهی، بنیان‌گذار غیرت دینی پایدار و عمیق در فرد و جامعه است.