حب مال- جلسه دهم- هیئت شب‌های ماه رمضان ۱۴۰۴

 هیئت شب‌های ماه مبارک رمضان- جلسه دهم

مناجات‌خوان: کربلایی ابوالفضل عبداللهی

سخنران: دکتر علی غلامی

 زمان: شب یازدهم ماه مبارک رمضان ۱۴۴۷، شنبه ۹ اسفند ۱۴۰۴

🗒 مباحث مطرح‌شده:

🔹 انواع فقر:

۱. فقر نسبت به خداوند:

با توجه به آیه شریفه ۱۵ سوره مبارکه فاطر، اگر به نقطه‌ای رسیدیم که در برابر خداوند، خود را فقیر دانستیم و توکل به خداوند کردیم، آن وقت خدا برای ما کافی است؛ «وَ مَن یَتَوَکل عَلَی الله فَهو حَسبُهُ».

• وظیفه ما در شرایط جنگ: 

فرصت را مغتنم بدانیم؛ نماز بخوانیم، دعا کنیم و اتکال ما به خود او باشد نه تجهیزات.

۲. عرضه فقر به مردم: 

اظهار نیاز نسبت به خلق؛ این پایین‌ترین سطحی است که انسان می‌تواند داشته باشد. 

نکته: معامله و همکاری با مردم مشکلی ندارد؛ اما اظهار نیاز و فقر به آن‌ها نباید باشد.

۳. عرضه فقر به خدا و خلق: 

این یک درجه پایین‌تر از مرحله قبل و شبه شرک است؛ مثل اینکه موقع بیماری به دکتر بگوییم اول خدا، دوم شما. اگر انسان برخورداری لازم را نداشته باشد، هم به خدا هم به مردم اظهار نیاز می‌کند.

🔹️ راهکارهای تشخیص نگاه ممدوح به مال: 

چگونه تشخیص بدهیم که مال در دست ما و نگاه ما به آن ممدوح است یا مذموم؟ 

۱. نگرش نسبت به مال: 

ببینیم نگرش ما نسبت به مال ابزاری است یا در مقابل مال اصالت دارد؟ امیرالمؤمنین (علیه‌السلام) می‌فرمایند: «مال تا وقتی که صاحبش آن را بذل کند، باعث علوّ اوست و وقتی بخل ورزید، مال به او اهانت می‌کند.»

نگاه ما به مال باید ابزاری و به عنوان هدف میانی برای اهداف بالاتر باشد.

۲. هدف از مال: 

هدف ما از مال باید رسیدن به بندگی باشد. 

• دو نوع خدمت مال به بندگی: 

مال به دو شکل می‌تواند به بندگی خدمت کند؛ خدمت مستقیم مثل انفاق، خمس، صدقه و خدمت غیرمستقیم مثل خوردن و آشامیدن تا برای عبادت توان داشته باشیم.

۳. میزان محبت به مال:

بررسی کنیم محبت ما به مال عمیق است یا گذرا؟ آیا زمانی که مال می‌آید، برای خدا انفاق می‌کنیم؟ آیا زمانی که خمس می‌دهیم، خوشحال هستیم؟ مؤمن واقعی این‌گونه است.

۴. نمونه‌های تاریخی نگاه ممدوح به مال: 

حضرت خدیجه (سلام‌الله‌علیها) ۸۰ هزار شتر را به پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وآله) بخشیدند و خودشان هنگام وفات، فقط لباس پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وآله) را به عنوان کفن داشتند.

نمونه دیگر حضرت سلیمان (علیه‌السلام) است که تمام ثروت عالم را داشتند؛ اما وابستگی‌ ایشان به مال در این حد بود که در هنگام رسیدن زمان قبض روح، بی‌درنگ مرگ را پذیرفتند.