غیرت دینی؛ جلسه دوم- محرم ۱۴۰۴

اولین و بزرگ‌ترین غیور عالم، ذات باری تعالی است. از آن‌جا که خیر ذاتاً خیر است و شر ذاتاً شر، خداوندِ خالق این دو، بیش از همگان بر این‌ها اشراف و حساسیت دارد. اوست که احکام را، به دلیل غیرت خود بر حسن و قبح، بنا نهاد تا عبور از مرزها را حدود الهی اعلام دارد. از رسول گرامی اسلام (صلی‌الله‌علیه‌وآله) داریم: «بدانید که خدا حرام را ممنوع فرموده و حدود را مشخص کرده است و کسى غیرتمندتر از خدا نیست و از غیرت اوست که زشت کاری‌ها را حرام فرموده است.»

خداوند نسبت به ملتزمین اوامر و نواهیش هم غیرت دارد و این غیرت در بزنگاه به مدد فرد می‌رسد. هرچه اطاعت بیشتر، غیرت خداوند به فرد بیشتر.

تجلی غیرت در میان انبیا سابقه دیرینه دارد؛ چونان حضرت ابراهیم (علیه‌السلام) در جوانی، به تنهایی، نسبت به بزرگ‌ترین گناه، نزدیکان خویش را انذار کرد و از اقدام آنان نترسید. حضرت یوسف (علیه‌السلام) زندان را درحالی محبوب‌تر از وسوسه‌های زنان دانست که در ناز و نعمت در کاخ بزرگ شده بود.‌ حضرت موسی (علیه‌السلام) غیرتمند به توحید و غضبناک به قوم عمل کرد؛ زمانی که قوم بعد از معجزات گوساله‌پرست شده بودند. تا رسول گرامی اسلام (صلی‌الله‌علیه‌وآله).

از امیرالمؤمنین (علیه‌السلام) نقل است: «پیامبر خدا (صلی‌الله‌علیه‌وآله) براى دنیا به خشم نمى‌آمد اما هرگاه حق او را به خشم مى‌آورد، هیچ کس او را نمى‌شناخت و هیچ چیز نمى‌توانست جلوی خشم او را بگیرد تا آن‌گاه که حق را می‌گرفت.» 

نمونه غیرت دینی در ائمه اطهار (علیهم‌السلام) زیاد است، به چند مورد اکتفا می‌کنیم. امیرالمؤمنین (علیه‌السلام) حدود الهی را اجرا می‌کرد ولو بر پسر خلیفه دوم یا حاکم کوفه. صلح با باطل را در جنگ صفین نپذیرفت؛ اگرچه مصلحتی به نظر می‌آمد.

حضرت اباعبدالله (علیه‌السلام) در مسیر کربلا می‌فرمود: «ألاَ تَرَونَ أنَّ الحَقَّ لا یُعمَلُ بهِ ، و أنَّ الباطِلَ لا یُتَناهى عَنهُ» آیا نمى‌بینید که به حق عمل نمى‌شود و از باطل نهى نمى‌شود؟ «لِیَرغَبِ المُؤمنُ فی لِقاءِ اللّهِ مُحِقّا» حق است که مؤمن در این شرایط به پروردگارش روی بیاورد «فإنّی لا أرَى المَوتَ إلاّ سَعادَةً، و لا الحَیاةَ مَعَ الظّالِمینَ إلاّ بَرَما» این است غیرت اباعبدالله (علیه‌السلام).

اما غیرت دینی چه نشانه‌هایی دارد و آیا ما مزین به این صفت هستیم؟ 

اول نشانه غیرت دینی، تولی و تبری است؛ اهل دوست داشتن خداوند و دشمن داشتن دشمنان خدا بودن. قرآن کریم در این خصوص می‌فرماید: «أَشِدَّاءُ عَلَى الْکُفَّارِ رُحَمَاءُ بَیْنَهُمْ». اگر به راستی و با اخلاص به خداوند باری تعالی و ائمه اطهار (علیهم‌السلام) علاقه‌مندیم، دوستی با دشمنانشان را تاب نمی‌آوریم.