غیرت دینی؛ جلسه چهارم- محرم ۱۴۰۴

🔹 ادامه نشانه‌های غیرت دینی:

۱. توّلی و تبرّی: دوستی با دوستان خدا و دشمنی با دشمنان خدا بدون هیچ ملاحظه‌ای. امام صادق (علیه‌السلام) فرمودند: «دروغ می‌گوید هر کس که ادعا می‌کند دوست ماست ولی از دشمن ما بیزاری نجوید.»

۲. امر به معروف و نهی از منکر: احساس مسئولیت و دوست داشتن دیگران؛ از روی محبت و با روی باز، نه با بی‌احترامی و سرک کشیدن. گناه توهین به مرتکب منکر می‌تواند بدتر از گناه خود او باشد.

۳. بدعت‌ستیزی:

بدعت نه هر امر جدیدی؛ بلکه یعنی افزودن چیزی به دین که جزء آن نیست. معنای ضمنی بدعت‌گذاری یعنی ناقص دانستن دین کامل الهی. در صورتی‌که دین خدا کامل است و نیازی به تکمیل‌شدن توسط انسان ندارد. امام باقر (علیه‌السلام): «به خدا آن‌چه از زمان خلقت آدم تا به آخر رسیدن دنیا مورد احتیاج اولاد آدم است در آن [کتابی که به دست حضرت رسیده] است.». علاوه‌بر این، اضافه‌کردن امری به دین، در حال کامل بودنش، باعث حذف سنتی از آن می‌شود. حضرت امیرالمؤمنین (علیه‌السلام) فرمودند: «هیچ بدعتی در دین ایجاد نمی‌شود؛ مگر آن‌که سنتی ترک گردد.»

ریشه‌ اصلی انحرافات و بدعت، فساد محیط اجتماعی به‌ ویژه در حاکمان و عالمان است. 

پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وآله): «دو گروه از امت من اگر صالح شوند، امّتم صالح مى‌شوند و اگر فاسد شوند، امّتم فاسد مى‌شوند؛ عالمان و حاکمان.» اصلاح جامعه از اصلاح رأس هرم حاکمیت آغاز می‌شود. امام حسین (علیه‌السلام) هم هدف اصلی قیام خود را مقابله با یزید قرار داد. یزید نه تنها یک حکم جزئی؛ بلکه اصل نبوت و اساس دین اسلام را نشانه گرفته بود.

• اقدامات و اولویت‌ها در بدعت‌ستیزی: 

عمل مهم‌تر از گفتار در اصلاح جامعه است. 

باید بین بدعت‌های جزئی و غیرخطرناک و بدعت‌های نابودکننده (هادم) دین تمایز قائل شد. این بدعت‌ها می‌توانند بخشی از دین مثل وجوب پرداخت خمس یا تعداد رکعات نماز را انکار کنند یا این‌که مثل انکار یزید، منکر اصل دین و نبوت باشند.