غیرت دینی- جلسه پنجم- محرم ۱۴۰۴

در ادامه بحث شدت بدعت، به خطر هَدْم و نابودی دین اشاره شد. 

روند هدم دین معمولاً تدریجی است، نه دفعی: حاکمانی نظیر معاویه و یزید نیز، با این‌که در باطن دین نداشتند، نمی‌توانستند مستقیماً دین را انکار کنند یا احکام آن را باطل سازند، چرا که حتی نزدیکانشان نیز از آن‌ها تبعیت نمی‌کردند؛ از این رو با ترویج تدریجی رسوم جاهلی مانند شراب‌خواری و جعل روایات، به تدریج پایه‌های دین را سست می‌کردند.

معاویه به یزید صراحتاً توصیه می‌کند که با حسین بن علی (علیه‌السلام) درگیر نشود.  اما با هلاکت معاویه، یزید وصیت پدرش را نادیده گرفت. او بلافاصله پس از مرگ معاویه و بازگشت از بادیه، به ولید بن عتبه، والی مدینه، پیغام داد که فوراً از همان چهار نفر، به‌ویژه اباعبدالله الحسین (علیه‌السلام)، بیعت بگیرد و در صورت عدم بیعت، گردنشان را بزند و سرشان را به شام بفرستد. این اقدام نشان می‌دهد که یزید درک کرده بود برای پیش‌برد روند تدریجی هدم دین، باید سریعاً حسین بن علی (علیه‌السلام) را حذف کند.

• آگاهی به کفر یزید: 

در مورد آگاهی خواص  نسبت به کفر یزید، منابع به وضوح نشان می‌دهند که بزرگان و آگاهان، یزید را کافر می‌دانستند.

۱. اباعبدالله الحسین (علیه‌السلام) خود یزید را کافر و پیرو شیطان می‌دانست.

۲. جناب ابن‌عباس با استناد به آیات ۱۴۲ و ۱۴۳ سوره نساء، یزید را منافق معرفی می‌کند.

۳. حضرت زینب کبری (سلام‌الله‌علیها) در خطبهٔ آتشین خود در دربار یزید، مستقیماً او را کافر می‌خواند و با اشاره به آیات قرآن، سرنوشت و ویژگی‌های کفار را به یزید نسبت می‌دهد.

۴. سکینه خاتون (سلام‌الله‌علیها) نیز یزید را قسی‌القلب‌ترین، سنگدل‌ترین، و بدترین کافر و مشرک می‌نامد.

در مقابل، آگاهی عوام  از کفر یزید بسیار متفاوت بود؛ عوام مردم جاهل بودند و نمی‌دانستند یزید کافر است. به همین دلیل، اباعبدالله (علیه‌السلام) تصمیم گرفت به سرعت مردم را آگاه کند و به مکه و سپس به سمت کوفه رفت تا پیامش به سرعت به همگان برسد و مردم از کفر یزید مطلع شوند.

این وضعیت نشان می‌دهد که اگرچه روند کلی نابودی دین تدریجی بود، اما هم یزید برای حذف امام حسین (علیه‌السلام) و هم امام حسین (علیه‌السلام) برای آگاه‌سازی مردم از کفر یزید، نیازمند اقدام سریع بودند.

پیامبر اکرم (صلی‌الله‌علیه‌وآله) تأکید کرده‌اند که هرکس دانشی دارد باید آن را آشکار کند و کتمان علم در برابر بدعت معادل کتمان وحی است. خواص و علما، به دلیل نفوذ و دانش بیشتر، مسئولیت سنگین‌تری دارند. مقابله با بدعت پاداش‌های بزرگی همچون امنیت و ایمان الهی را به همراه دارد. اما نشان‌دادن چراغ سبز به بدعت‌گذاران یا سکوت در برابر آنان، به‌منزله کمک به از بین‌ بردن اسلام است و لعنت الهی را در پی دارد.