صبر و استقامت- جلسه اول- هیئت شبهای ماه رمضان ۱۴۰۴
سخنرانی و همایشاخلاق و معنویتصبر و استقامت
۱۱ فروردین ۱۴۰۵3 فایلویدیو
00:0000:00
درباره این محتوا
صبر و استقامت
هیئت شبهای ماه مبارک رمضان- جلسه اولمناجاتخوان: کربلایی ابوالفضل عبداللهی
سخنران: دکتر علی غلامی
زمان: شب سیزدهم ماه مبارک رمضان ۱۴۴۷، دوشنبه ۱۱ اسفند ۱۴۰۴
مباحث مطرحشده:
مراحل رسیدن به کمال و اقامه حق:۱. تشخیص حق از باطل:
اینجا بحث هدایت و ضلالت مطرح است.
مهمترین خطر این است که به جای اینکه حق و باطل را بشناسیم، آدمهای حق و باطل را بشناسیم و اگر آن فرد خطایی کند، ما از دین برگردیم.
طبق فرمایش امیرالمؤمنین (علیهالسلام) باید حق و باطل را بشناسیم، آنگاه بر افراد تطبیق دهیم.
• راههای تشخیص حق از باطل:
یک؛ حکمت و معرفت کسب کنیم.
دو؛ عامل باشیم. «وَاتَّقُوا اللَّهَ وَیُعَلِّمُکُمُ اللَّهُ»
اگر تقوا داشته باشیم؛ یعنی به واجبات عمل کنیم و محرمات را ترک کنیم، خدا به ما قدرت تشخیص حق از باطل را میدهد. «اِن تَتّقُوا الله یَجعَل لَکُم فُرقاناً»
۲. شناخت راه وصول به کمال:
اینجا بحث هدایت و اغوا مطرح است؛ یعنی حق و باطل را شناختهایم، یک نفر میخواهد ما را گمراه کند و بر تن باطل، لباس حق بپوشاند. اینجا باید صراط مستقیم را بشناسیم.
امیرالمؤمنین (علیهالسلام) میفرمایند: «أنا الصراطُ المُستقیم.»
صراط مستقیم امیرالمومنین است؛ محبت امیرالمؤمنین (علیهالسلام)، شناخت امیرالمؤمنین (علیهالسلام) و اطاعت از امیرالمؤمنین (علیهالسلام).
۳. حرکت کردن در مسیر:
الان سکون، انحراف و پسرفت نداریم. امروز سکون یعنی خیانت. الان زمان پرچمداری است، نه عزاداری.
۴. پایداری و استقامت:
قطعاً زمان حرکت، موانعی سر راه ما قرار میگیرد.
یک؛ مانع درونی:
هوی و هوس نفس؛ مثل اینکه نفس بگوید اگر الان رفتیم در خیابان، ممکن است ما را بزنند.
نوع صبر بر این مانع، صبر بر معصیت است. با این صبر، ما مغلوب ترس و نفس خود نمیشویم.
دو؛ مانع بیرونی انسانی:
ممکن است عدهای از شهادت آقا خوشحالی کنند یا ما را مسخره کنند. در طول تاریخ هیچیک از اولیای خدا یا پیامبر یا امامی نبوده است که مسخره نشوند.
نوع صبر بر این مانع، صبر بر طاعت است. هرگاه واجبی بر ذمه ما آمد، عوامل بیرونی نباید مانع طاعت ما شوند.
سه؛ مانع بیرونی طبیعی:
حادثه یا اتفاق و داغهای عام و خاص؛ مثل مصیبت امروز ما.
صبر بر آن، از نوع صبر بر مصیبت است.
سعه صدر یعنی اگر ظرف بزرگ باشد، مصیبت حل میشود و اگر ظرف کوچک باشد، فرد را تحت تأثیر قرار میدهد و نمیتواند آن را هضم کند.
ما الان مأمور به سعه صدر هستیم.
برای رشد و خودسازی، شناخت درست انسان و تواناییهای او نقطه شروعی ارزشمند است.
