صبر و استقامت- جلسه نهم- هیئت شب‌های ماه رمضان ۱۴۰۴

 هیئت شب‌های ماه مبارک رمضان- جلسه نهم

سخنران: دکتر علی غلامی

مناجات‌خوان: کربلایی ابوالفضل عبداللهی

 زمان: شب بیست و یکم ماه مبارک رمضان ۱۴۴۷، سه‌شنبه ۱۹ اسفند ۱۴۰۴

۳. ادامه بعد رفتار:

• مظاهر تعبد و تنسک:

مظاهر برای سنجش میزان در تعبد و تنسک شخص عرضه می‌شود.

۱. حفظ نفس از شیطان:

وسوسه‌های شیطان برای همه اشخاص، در همه مکان‌ها و همه زمان‌هاست. حضرت امیرالمؤمنین (علیه‌السلام) در خطبه ۱۹۲ نهج‌البلاغه، در خصوص شیطان و نوع رفتارش با انسان‌ها سخن گفته است.

در بخشی از خطبه آمده: «بندگان خدا، از دشمن خدا حذر کنید. مباد آنکه شما را به درد خود مبتلا کند و با ندایش شما را به حرکت آورد و با ارتش سواره و پیاده‌اش بر شما بتازد. به جان خودم سوگند که تیری‌ سهمناک علیه شما به کمان گذاشته و کمان را با شدت هرچه تمام‌تر کشیده و از مکانی‌ نزدیک به شما تیر انداخته.»

۲. یادآوری و ذکر:

«أَمْ حَسِبْتُمْ أَن تَدْخُلُوا الْجَنَّةَ وَلَمَّا یَأْتِکُم مَّثَلُ الَّذِینَ خَلَوْا مِن قَبْلِکُم مَّسَّتْهُمُ الْبَأْسَاءُ وَالضَّرَّاءُ وَزُلْزِلُوا حَتَّىٰ یَقُولَ الرَّسُولُ وَالَّذِینَ آمَنُوا مَعَهُ مَتَىٰ نَصْرُ اللَّهِ أَلَا إِنَّ نَصْرَ اللَّهِ قَرِیبٌ» (سوره مبارکه بقره، آیه شریفه ۲۱۴)

مؤمنان تا آنچه بر پیشینیان گذشته را نچشند، وارد بهشت نمی‌شوند. کسانی که اهل ذکرند، می‌‌گویند: «مَتَىٰ نَصْرُ اللَّهِ.»

ذکر قلبی، یاد همیشگی خدا در قلب است.

ذکر زبانی، اذکاری است که بر زبان جاری می‌شود.

ذکر عملی، انجام واجبات و ترک محرمات است.

۳. دعا و تضرع:

مؤمن به خودش متکی نیست، به خدا تکیه دارد و پیامبر اکرم (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله) می‌فرمایند: «ألدُّعاءُ سِلاحُ الْمُؤْمِنِ.» 

خداوند در آیه شریفه ۲۵۰ سوره مبارکه بقره می‌فرماید: «وَلَمَّا بَرَزُوا لِجَالُوتَ وَجُنُودِهِ قَالُوا رَبَّنَا أَفْرِغْ عَلَیْنَا صَبْرًا وَثَبِّتْ أَقْدَامَنَا وَانصُرْنَا عَلَى الْقَوْمِ الْکَافِرِینَ»، مؤمنان اول دعای صبر و ثبات قدم دارند و پس از آن برای پیروزی دعا می‌کنند. 

۴. تقید به عمل صالح:

مؤمن در انجام عمل صالح هیچ ملاحظه‌ای ندارد. از امیرالمؤمنین (علیه‌السلام) در حدیثی آمده که خداوند فضیلت صبر و سعه صدر را به کسی می‌دهد که بلایا پشت سر هم بر او آمده باشد.

• حد اعلی تعبد:

حد اعلی تعبد و تنسک آن است که همه وجود ما غرق در آن بشود. دو نمونه برای آن ذکر می‌کنیم.

۱. آموزش اسماء خمسه به حضرت آدم (علیه‌السلام) و ذکر مصیبت حضرت اباعبدالله (علیه‌السلام).

«یا حَمیدُ بِحَقِّ مُحَمَد یا عالیُ بِحَقِّ علی یا فاطِرُ بِحَقِّ فاطمه یا مُحْسِنُ بِحَقِّ الحسن و الحُسَیْن و مِنکَ الاِحسان»

۲. ذکر مصیبت حضرت اباعبدالله (علیه‌السلام) بر حضرت زکریا (علیه‌السلام) و طلب آزمایش مشابه آن حضرت با حضرت یحیی (علیه‌السلام)‌.